Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

EMMA, DE BRUID

— Bah, neen, t Zal wel 'n tijd-lang duren, eer we daar weer naar verlangen.

— En wat die lessen betreft, kan 't u natuurlijk niet schelen ,of we die allemaal nemen of niet.

— Tegen de secondanten zegt u, dat we onder deze condities hier op school zijn geplaatst.

— U kunt niet anders dan toestemmen in onze eischen.

— Want anders....

— Maken we uw instituut gewoon te schande.

— We loopen weg, en verdwijnen....

— Of maken 'n ander kabaal

Doch de gepijnigde uitdrukking op het gezicht der directrices ziende:

— Maar stemt u toe: dan zult u aan ons de rustigste kostschoolmeisjes hebben, die u verlangen kunt. We zullen in niets aanstoot geven. We zullen ons uitsluitend met elkaar bemoeien, en de andere wichten volkomen met vrede laten.

— En ze geen lessen in levenswijsheid geven, als u daar

soms bang voor mocht zijn En over alles bewaren we

't zwijgen.

— Dat is dus af gesproken.... ?

— Maar de kamer we hebben geen aparte kamer

meer vrij.

— Welzeker. De uwe!

— Wat?

— Welzeker: de uwe. Waar u met u beiden slaapt. Die kamer willen we hebben.

— En wij dan!?

— Voor ü richt u de groote mansarde in, die, nu, voor kofferkamer dient. Geheel onnoodig, want de koffers kunnen best op zolder staan.

— Maar dan kunnen jullie toch

— Neen. Dan zijn we te ver van *t toezicht af. Want, terwille van u stemmen we er in toe, de schijn te bewaren.

— Gewoonlijk zullen we wel op tijd aan de maaltijden zijn. En we gaan ook op tijd naar boven.

— Ook kunt u ons gewoon laten surveilleeren.

— Dus dat is afgesproken?

Sluiten