Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

EMMA, DE BRUID

— Zeker, er is ook niets in. Je danst er, enfin, je amuseert je.... en....

— Toen zijn we 's eens op de onzalige inval gekomen, om Mama «in 't leven» te willen brengen.

— Je kunt je niet voorstellen, hoe ze was. Ze leek precies. .. . 'n meisje, dat door 't leven vergeten was....

— Ze leek 'n plant, die te kwijnen stond die leefde,

omdat ze niet dood was, maar verder ook niets.

— 't Begon als 'n grap. We vonden 't 'n jolige inval. En we gilden en gierden om Mama's schuchterheid. Och, je hebt ook nog nooit zoo iets gezien....

— Jawel, ik kende haar immers, zei Hermance. Ik vond haar lief.... en had altijd een beetje medelijden met haar.

-— Juist.... iedereen vond haar «lief».... en had « n beetje medelijden» met haar. Nu, we lieten haar zich anders kleeden en kappen, en o, hoe jong zag ze er toen uit!

— En als we 's avonds met Hans naar de Triple sec gingen, namen we haar mee.

— In 't eerst was ze natuurlijk verbijsterd. Maar ze wende gauw.

— O ja! Ze wende gauw. Vooral omdat Hans zoo aardig met haar omging, en zoo zacht voor haar was. Maar we dachten natuurlijk....

— Ja, natuurlijk! dat hij óók niets anders dan 'n beetje medelijden met haar had....

~ Want, Hans je kent hem, hè? Hoe kon die nu iets

gaan voelen voor zoon onbeduidend vrouwtje als Mama. Heusch, in gezelschap beteekende ze niets....

— Ik weet 't wel, zei Hermance. Maar juist door de tegenstelling, begrijp je niet? Door 't reusachtige contrast van je Mama met al de andere vrouwen en meisjes, die hij tot dusverre had gekend, juist daardoor viel ze Hans op, en werd hij door haar gecharmeerd.

— Ja, zoo is 't geweest, zuchtte Ips. Nietwaar, Folly, 't ging zoo ongemerkt en vanzelf, dat wij in onze onnoozelheid dat spelletje z'n gang lieten gaan.

— Neen, toch niet heelemaal: we hebben haar gewaarschuwd.

Sluiten