Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

VERZEN

door

SANI VAN BUSSUM

HET WRAKHOUT

... .Daar drijf ik op den oceaan, geslagen van 't schip, van het geheel, eraf gerukt.... Ik voel m' op grillig golvenspel gedragen, gesmakt, gewiegd, door stormen opgeschrikt....

Onder mij donk're schemeringen zwijgen, Boven mij spreekt zijn taal het starren licht; ik moet maar om en om, en verder tijgen, over wat eind'loos tusschen kimmen ligt....

Waartoe.. ? Waarheen.. ? 'k Weet niet, ik heb geen streven, geen hoop, geen richting, doel dan klip of strand.... Ik mag niet sterven, kan met lust niet leven: 'tis m' eender, drijven, zinken, zee of land....

De wilde wateren over mij woelen,

de regen striemt, zon kwelt mij in mijn nood;

de meeuw en albatros over mij joelen,

'k verdwijn in nacht, glans weer in morgenrood....

Sluiten