Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

VRIJ EN ONVRIJ

gekend en toch nooit meer vrij was, doch gebonden. Gebonden door die raadselachtige sympathie, die hem aan het wezen van zijn vrouw gehecht had in goede uren en in kwade; doch los daarvan kwam hij nooit.

Een geneurie, nu in eigen huis, waarvan duidelijk dezelfde zooeven gehoorde melodie tot hem kwam, wekte hem en in 't oversteken van het bovenportaal zag hij juffrouw van Heusden — Margreetje noemde hij haar voor zichzelf, zoo

heette zij die hem nog niet thuis had verwacht en in een

verwarring schaamrood bloosde.

Henri Kroon keek haar aandachtig aan en terwijl zijn blik langzaam wegtrok en hij over dit blozen nadacht, wist hij: zij schaamt zich over het zingen van dit liedje met die wezenlooze woorden; zij is een vrouw van goeden huize en denkt nu, dat ik dit smakeloos van haar zal vinden. Doch waarom zou ik iets vinden? Hoogstens vind ik het kinderlijk, zij is op haar leeftijd meer kind dan mijn Jetje. Of was dat gezang vroolijkheid, levenslust? Uit verwachting geboren, het goede samenzijn dezer weken? Een vrouw, die naar de veertig gaat, blozend als een jong meisje.... ja, doch, liefde, genegenheid van man en vrouw was iets van de ziel meer dan van de zinnen en werd bovendien een vrouw, die liefhad, niet opnieuw jong?

Peinzend, van het raam weggekeerd en starend op zijn doek, een stilleven van vruchten op een tinnen schotel, kwamen nu de afgeloopen weken hem opnieuw voor den geest, deze groote vacantie, die een harmonieuze tijd was geweest van vredig werken in diepe verinnerlijking, een tijd van genade. De zachte persoonlijkheid van juffrouw van Heusden scheen met haar gansche wezen daarover te hebben gewaakt. Zich herinnerend het getob met vorige juffrouwen, verzuchtte zijn denken: kon het zoo maar blijven. Een best mensch, besloot hij. Een lieve, knappe vrouw! Kon ze slechts bereiken, wat hij in zijn stilleven zocht, dien afstand van de werkelijkheid. Kon een vrouw dat? De noodzakelijke scheiding tusschen deze en de illusie, die we ons maken.

Deze vruchten moeten geen nabootsing der werkelijkheid zijn, allerminst dat. En zij moest mij in haar gedachten al

Sluiten