Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

EMMA, DE BRUID

Emma, terwijl zij sprak, dacht na. Zou Jacques haar wel zóó hebben kunnen helpen, als.... als zij niet dien brief van Yvo had ontvangen, die haar de satisfactie gaf van zijn liefde?

Dat was het, wat haar zoo rustig maakte en zoo sterk. Yvo had haar lief.... en niet hij haar, maar zij versmaadde hèm!

O! dit besef stuwde telkens een kolkenden trots in haar omhoog, en gaf een voldoening, die haar doorkoortste als een triomf.

Zij! Zij versmaadde hèm! Zij, die was wèg-gekrompen van verdriet, omdat hij zich niet declareerde. Zij die.... En nu!

Nu was zij de sterkste. En na de verlovingskaart, die zij hem met eigenhandig adres had gezonden, zou hij het nu zijn, die weg-kromp van smart, die honderdmaal erger droefheid leed, dan zij ooit door hèm had geleden, want zelfs de kans, dat zij nog eenmaal de zijne zou worden, bestond niet meer: zij was niet meer vrij! zij was verloofd!

Een wonderlijk zielsproces had zich in haar voltrokken.

Haar liefde voor Yvo was haar een kwelling, een pijn geweest. Dag noch nacht had zij rust. In haar ziel knaagde een nooit-af latende smart.... en alles wat zij aan Jacques had geklaagd, was de bittere waarheid geweest.

Zij had Yvo lief, toen hij onbereikbaar voor haar scheen.

Doch nu zij de hand slechts uit te strekken had.... nu hij haar zijn liefde in de gepassionneerdste woorden beleed. ... nu, het was de waarachtige waarheid! nu wilde zij hem niet meer!

Zij had zich aan Jacques gehecht met een werkelijke genegenheid .... en zij was van plan, hem eerlang Yvo's brief te toonen, als belooning voor zijn toewijding, zijn sympathie, zijn geduld.

Neen! zij had Yvo niet meer lief. De beleedigen de veronderstelling, dat zij de advertentie in de courant had geplaatst, was genoeg geweest, om al haar fierheid omhoog te roepen. Zij zou zich vernederd achten, van zóó iemand te blijven houden.... en bovendien.... met blijdschap be-

Sluiten