Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

VILLA MORGENROOD

H'r borst hijgde, de adem stokte, de stem miste alle klank. Voorzichtig trachtte hij haar te bedwingen, probeerde haar medicijnen te laten slikken, bevochtigde de lippen. Even scheen er dan eenige ontspanning in te treden, maar ras kwam de onrust terug, h'r handen klemden in de dekens, ze beet zich vast in de kussens, kreet en steunde.

Gerard schudde bedenkelijk het hoofd, een pijnlijke trek groefde om zijn lippen. Pas vond hij z'n vrouwtje

terug en nu was zij zoo ziek, zoo erg ziek en de dokter

vreesde Ach, die dokter! Ze zou leven, ze zouden

weer samen zijn als vroeger, de gelukkige dagen zouden terugkeeren, de kinders zouden hun oude moeder herkennen. — Vrouwtje, murmelde hij — arme, lieve Jo

Was deze nacht maar voorbij, deze verschrikkelijke nacht. De uren kropen, ze wilden niet voorbij, rekten zich tergend tot een oneindigheid.

Opnieuw schokte Jo op. Beangst staarde ze rond. — Weg! Weg! gilde ze en sloeg terug in de kussens. Ze woelde om, hij moest haar keeren, anders zou ze uit het bed gevallen zijn.

— Weg.... weg! kreet ze, voelend z'n handen haar

omklemmen — weg! O, naar Bep! Bep je moeder.. ..

ach god, kind je moeder kan je niet vinden! Waar

ben je dan, kleintje? Kleintje zeg, waar ben je dan?

Even rustig lag ze weer, dan hief ze de armen, lachte hard en schel.

— Gerard Gerard hoor je me niet? Hoor je

me niet?

Hij boog zich over de zieke — Jo, hier ben ik

Gerard....

Zij herkende hem niet, duwde hem weg, bleef roepen om Gerard, die maar niet wilde komen.

Lag ze even rustig, dan durfde Gerard zich nauw bewegen. Zou ze nu inslapen? Soms leek het zoo, de oogen sloten zich, de adem ging rustiger, de spieren ontspanden. Maar dan ineens kwam een felle vlaag, putte 't lichaam uit tot het krachtloos neerzonk. Bleek en ontdaan zag

Sluiten