Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

EMMA, DE BRUID

— En?.... en? vroeg Jacques, ten hoogste geïnteresseerd,

— Hij antwoordde haar niet....

— Dat deed hij niet eens?

— Neen. Maar hij schreef aan mij.

Met een onuitsprekelijk trotschen triomf stiet Emma de woorden uit.

— Hij schreef aan jou!

— Ja!.... riep Emma, ja! En zij nam uit een der laden van haar schrijfbureau den brief, die haar glorie was, en zij overreikte het zorgvuldig bewaarde aan Jacques:

— Hier! riep zij, geëxalteerd, hier geef ik je 't bewijs van m'n liefde voor jou!....

Lees! lees! hoe Yvo hier schrijft, dat hij me liefheeft .. .

— Emma!.... Emma!.... jou....?

— Ja! En weet dan, dat m'n antwoord was....

— Wat kan.... je antwoord.... zijn geweest?

— Dat ik hem onze verlovingskaart zond, met zijn adres er eigenhandig door mij op geschreven.

— God, Emma.... is dat waar?

— 't Is waar! herhaalde zij, en blikte hem zegevierend aan.

— God, Emma.. .. je verbijstert me.... kan ik.... mag ik hieraan gelooven.. .. 't is me, of ik droom....

— Lees! lees nu! drong zij aan.

En hij las, met van nervositeit sidderende handen en schemerende oogen:

Emma, Emma, is het waar, wat ik heb gehoord, dat je geëngageerd bent, o, Emma, zeg, dat het niet waar is, ik kan het niet verdragen! Emma, vergeef me, toen ik weg-ging uit Holland wist ik nog niet, wat ik nü weet, dat ik je liefheb, Emma! Zoolang ik in Indië ben, héb ik naar je verlangd, met een aldoor sterker wordend verlangen, en nu, nu ik van je verloving hoor, is mijn liefde plotseling opengebroken in mijn ziel met een brandende kracht. Emma! nog is 't niet te laat: verbreek je verloving....

Sluiten