Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Vrede op aarde, in de menschen een welbehagen....

door

W. J. EELSSEMA

Voorovergebogen, tegen den kouden wind in, die met wilde kracht over de lage velden joeg, aan de kale boomen rukte, hier en daar een gelig herfstblad in de lucht slingerde, liep hij den langen, eenzamen weg naar 't dorpje af. Zijn donkere gestalte vaagde weg in de omringende schemering, die hem neer scheen te drukken, en alleen wanneer de maan voor een enkel oogenblik van achter de wolken te voorschijn kwam, was zijn bleek gezicht te zien, evenals de wanhopige oogen, waarin een bange uitdrukking lag. Een ietsje later was alles weer gehuld in de grijs-grauwe ledigheid, blonken alleen de lichten van verspreide boerderijen daaruit op, als een teeken dat er nog warmte en gezelligheid in deze akeligleege wereld bestond. Maar dat gezicht deed hèm zich nog verlatener en eenzamer gevoelen. Nu en dan huiverde hij, want zijn jasje was dun en versleten. Met een zenuwachtig geluid klapperden zijn tanden op elkaar, doch zoo goed en kwaad het ging bedwong hij dat met al zijn resteerende wilskracht....

Sluiten