Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

TWEEDE VBO UW.

43

sohoongewassohen over de stad nog zonder gasten. De wegen lagen overal modderig, daarom zouden ze een rijtoer maken, een beroemden rijtoer, in alle reisgidsen aanbevolen. Josien vond het eigenlijk onprettig, van kind af koesterde ze een weerzin tegen het onnoozel zich laten voortrekken in zoo een armelijk huurgespan, door magere en vaak afgejakkerde paarden.... Doch ze toonde een verheugd gezicht, toen ze merkte hoe Herman zich op haar verrassing verkneuterde.

De lucht luwde lauw en als vol van bloemengeuren, al waren er weinig bloemen te zien, 't leek wel de mooiste dag van haar leven

te worden Toen ze langen tijd gereden hadden, zonder veel

tegen elkaar te zeggen, wist Herman opeens van een oud kerkje, dat hier ergens moest wezen. De koetsier bracht er hen, ze stegen uit en traden door de lage deur. Josien huiverde, zoo ineens vanuit de zonnebroeïng in de kilte van het kerkgewelf, maar ze glimlachte afwerend, als Herman, bezorgd, over dadehjk heengaan sprak. Op stille voeten liepen ze over den steenen vloer, Hattinck wees haar de simpele schoonheid van het gebouw, het kunstig snijwerk aan den preekstoel. En terwijl hij praatte, stelde Josien zich voor, hoe het zijn zou, wanneer hij zelf daar stond op het preekgestoelte, met zijn verheerlijkt gezicht, in dit bouwvallig kerkje.... Het gaf haar een wondere aandoening, en plotseling, ze wist zelf niet waardoor, rees daar weer de heugenis aan haar toekomstig verblijf, aan het oude doktershuis. Het verbaasde haar, dat ze dit zóó lang en zoo geheel kon vergeten hebben.... Ook in het terugrijden bleef het beeld haar voortdurend bij, ze deed geen enkele poging het van zich af te zetten.

's Avonds kon ze den slaap niet vatten. Was 't al maar ochtend, wenschte ze, onrustig omwoelend, en tegelijk schrikte ze van haar eigen wensch.

Morgen.... weer een dag nader! Nog weinige dagen, en ze bevond zich in de eigen woning....

Scherp rees voor haar op het doktershuis, de holle kamers. Herman scheen dat niet te hinderen. En Edith.... ?

Als in trance zag ze nu het eerste vrouwtje zich daar bewegen. Ze zag haar weer, zooals ze zich haar van het begin af had voorgesteld, klein en fijn en slank, heel apart, donker haar en groote donkere oogen. Daar liep ze door de gangen, klinkend met de

Sluiten