Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

50

TWEEDE VROUW.

XII.

In het gulden ochtendlicht leek weer de wereld wondermooi, te leven een zaligheid. Van uit het venster zag Josien het marktpleintje liggen in volle zon, de lage huizen rondom als ter bescherming, bezige menschen liepen af en aan, het scheen verwonderlijk dat dit hetzelfde trieste plein zou zijn van den vorigen avond.

Aan het ontbijt informeerde Hattinck bij de hotelhoudster. Die raadde aan om het mooie weer een wandeling naar een hunnebed, een uur loopen langs een goeden weg.... Josien stemde gretig toe, ze verlangde naar buiten.

Het bleek een rechte witte weg tusschen het donker groen van heuvels, waarlangs ze traden, met telkens lichte plekken van jong en welig kruid. Als een tentdoek spande boven hen het glinsterend hemelblauw, waarnaar ze verheugd staarden. Maar al gauw lieten de oogen af, dwaalden ze langs smalle paadjes en over groene velden waar bont de wilde bloemen bloeiden. Josien plukte een tuil van paarse trossen, die in het schut van een laag boschje op korte steelen beefden; het leken wel hyacinthen doch ze geurden niet. Op een open weidje, waar louter goud van zon op trilde, vleiden ze zich op het gras en zwegen langen tijd, tot verre klokketonen Hattinck zijn horloge deden uithalen.

— Twaalf uur.... We moeten terug voor den maaltijd.

— En ons hunnebed. .. ?

Ze lachten beiden om hun weinige belangstelling. Langzaam wandelden ze terug naar het hotel.

's Middags spoorden ze naar Durbuy, waar ze overnachten zouden in het oud hotel, dat lag gebouwd aan een smalriviertje, gansch uitgedroogd; steenbrokken bedekten den bodem. Ze waren de eenige gasten, heel het huis scheen uitgestorven. In den avond namen ze het avondmaal in de holle eetzaal, een oude zwijgende madame bediende, de lampen flakkerden en deden in de verre hoeken schaduwen dansen.

Het wekte bij Josien gedachten aan een betooverd slot, ze genoot van die heerlijke en toch griezelige geheimzinnigheid....

De slaapkamer, waarheen de norsche oude vrouw hen leidde bleek zeer ruim te zijn, en stonden spaarzaam meubelen, het le-

Sluiten