Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

212

ALS GESTORVEN.

vaas, stonden daar als een herinnering aan vroolijker jaren.

Hier scheen de tijd stilgestaan, een eiland volkomen geïsoleerd van de snel plaats-grijpende wisselingen.

Geen spoor van verandering gedurende zes lange jaren. De geheimzinnigheid van den avond had alles weer gesluierd, geen geluiden drongen van buiten door, diepe rust ademde hier onhoorbaar. ...

Toen stoorde een ongewoon geluid het slapende interieur. Stroef knarsteeensleutelin'tslotenergebeurdeietsheelongewoons.

Langzaam, voorzichtig week de deur, versche lucht vermengde

zich met de dompige atmosfeer en twee figuurtjes, bloote

voetjes in warme slofjes, slopen binnen door de smalle opening, en dicht viel weer de deur.

Verschrikt over hun durf, stonden ze daar, de kleine jongen aan de hand van zijn zusje, spookachtig-wit in hun slepende nachtkleedjes.

— Laten we maar teruggaan fluisterde Harry, 't is hier

zoo donker en 't ruikt zoo raar. Met tegenzin haalde hij diep adem in de muf-riekende kamer, als om moed te scheppen in deze vreemde ongevimg.

Toch zocht hij tegelijkertijd met zijn kleine hand den deurknop om te ontsnappen.

Maar Louise greep hem met haar slanke, tengere vingers bij den pols.

— Niet terug, besliste ze vlug.

Je hebt er toch net zoo goed als ik naar verlangd om hier binnen te zijn. Nu zijn we er! Je behoeft toch niet bang te zijn, al is het hier wat donker.

Kijk en een niet te onderdrukken jubel tintelde in haar

stem, kijk daar staat de vleugel, precies zooals Kate ons heeft verteld! Wacht, ik zal licht maken, dan kun je beter zien. Waar is de kandelaar Harry? De kleine jongen hield haar den blaker met het eind kaars voor.

Kalm streek ze een lucifer af, en aan de kaarspit spetterde een miniatuur-vlammetje, langzaam aangroeiend tot de normale lichtpluim, bestralend het vastberaden meisjesgezichtje, met oogen wijd en donker van begeerte om opgewekte nieuwsgierigheid te bevredigen.

Sluiten