Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

EEN BOTSING.

lukken, ze zal wel niet meer terugkomen geloof dat maar.... Nou, wat zullen we nou hebben, wil je je gemak eens houden?"

Eiek stond voor hem, de oogen wijd open. De tranen kropten haar in de keel, maar ze vonden geen uitweg en zóó met haar vuisten gebald, trappelend op den grond, stond ze hem haar machtelooze woede toe te grijnzen, zonder geluid.

„Alla meid, je lijkt wel gek, stel je niet aan, vooruit pak aan", en hij gaf haar een draai om haar ooren.

't Maakte haar wakker, want met een schreeuw vloog ze op hem toe en beukte op hem los onder haar schreien al maar door gillend: aap, aap....

Overvallen door het plotselinge van haar beweging, moest hij haar even laten begaan, maar dan helsch-nijdig sleurde hij haar aan een arm de kamer uit, duwde haar tegen de zoldertrap op en stompte haar achterna. „Vooruit, uit m'n oogen, naar je nest en laat ik je niet meer zien vandaag."

Schreiend en angstig klom ze naar boven.

Automatisch kleedde ze zich uit, kroop in de bedstee en trok de dekens over zich heen. En onbedaarlijk huilde ze, de eene krampsnik na de andere, gierend en kermend.

Het minderde langzamerhand en veilig in het bekende bed, moe geschreid, kwam er een rust over haar. Ze strekte zich uit, stopte 't nog eens lekker aan in haar rug en sloot de oogen. Eaar zoo overdag in bed te liggen en zoo ruim nu ze 't voor zich alleen had. Eigenlijk wel fijn.... 't kussen nog eens omdraaien.

Wat was dat allemaal gauw gegaan.... wie zou nu eten koken — Vader zeker!! Een lachje ontglipte haar, ze hikte er even van, een traantje biggelde langs haar wang. En zoo zachtjes soezend, gleed ze in slaap....

Sluiten