Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DE HELD.

— Zij vertrekken van het stadhuis," zei ze.

— Heeft je zoon geschreven?" vroeg Teta.

— Bh, Signora, nog niet. Vanavond heb ik weer een kaars gebracht aan S. Bonaventura, dat hij me zal helpen. Ik bid de Madonna nacht en dag...." Bezorgd het hoofd schuddend zag zij voor zich uit.

— Je zal zien dat hij je gauw schrijft," troostte Teta. „Het gebeurt dikwijls wanneer ze in de eerste lijn staan dat ze dagen en weken lang geen gelegenheid hebben om te schrijven."

— God geve dat de Signora gelijk heeft," antwoordde zuchtend de oude vrouw. De anderen wenschten haar goeden avond en liepen voort.

In het vermysteriend avondlicht stond de smalle straat vermooid. De verweerde huistoppen vingen nog het laatste schijnsel van den horizon, doch omlaag de gevels met hun pasteltinten van oud rose en kobalt vermooide en verfijnde het violette avondwaas tot een teere bekoring. Mannen en vrouwen, werkeloos in het avonduur, opgewekt door afwachting zaten voor holdonkeren achtergrond in de deuropening van hun huizen. Meisjes in kleurige blouses liepen arm in arm, met blijde gezichten.

De wijde ruimte van Piazza Cavour was licht nog en bevolkt na den avonddienst. De laatste vrouwen traden uit het kerkportaal. Teta zag in 't voorbij gaan even op naar het huis van den bisschop dat met zijn verruigde grauwe steen een onsymmetrisch aankleefsel scheen te zijn van den onbelangrijken kerkgevel waarop enkele strepen van brutaal versche verf hinderlijk uitkwamen.

— Wat zal de bisschop denken?" vroeg Nanna zich naar haar zuster omwendend.

— Je ziet geen priester," merkte Teta op.

Het smalle Corso was duister tusschen de onoogelijke gevels versomberd door ouderdom. In donkere winkelholen waar jarenoud uitziende waren onsmakelijk dooreen lagen lichtte een enkel flauwgloeiend electrisch lampje. Hier en daar stond in de rij een vervallen heerenhuis, met de dikgetraliede vensters en het in steen gehouwen wapenschild boven de wijde ingang een treurige herinnering aan vroegere aanzienlijkheid, van binnen duister en zonder leven.

Sluiten