Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

VAN DE BLAUWE VERTEN

DOOR

TONY DE RIDDER.

t

„Das ist der Schmerz des Alls nur Kreatur zu sein".

Het is een vreemd en vaag verlangen, Dat me immer weer naar buiten trekt, Mij weg dwingt van mijn stille boeken Mij drijft tot verder, verder zoeken, Al zwaarder onrust in mij wekt.

Het is in zwijgend-zwarte vijvers Wat sidderend mij lokt en vleit: Het zijn de vlakten en de duinen De verten, de verlaten tuinen, De blauwe berge'in schemertijd.

De glooiend-koele boekweitvelden,

— Fel-witte streep langs looden lucht —

't Zijn lange lanen populieren,

Die goud-getopt de Betuw' sieren

In fluister-lispelend gerucht....

Het is een vreemd en vaag verlangen, Dat me altoos weer naar buiten trekt,

Het is een tasten.... zoeken bangen,

Dat in verterend-fel verlangen Naar onbereikbre verten strekt.

Sluiten