Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ONZE MEI

Bovendien waren de klassen ondergebracht in een oud, somber gebouw, en ik vermoed, dat deze bijzonderheid den doorslag gaf bij mijn vader, die als arts de waarde kende van' 't verblijven in gezonde omgeving.

Dus zou ik naar de Beverwijksche meisjesschool gaan; anderen spraken van de jongejuffrouwenschool, maar dat vreeselijke woord verwierpen mijn vriendinnen en ik zelf met de grootste verachting; niets scheen mij zoo erg toe als „een nuf" te zijn of te lijken. Was de naam „jongejuffrouwenschool" gehandhaafd, dan zöu; ik 't instituut alleen daarom al van te voren gehaat hebben, en mijn vader, die dit wist en begreep, spotte in geheime verstandhouding met mij over die „nuffige" benaming, wanneer deze door een bezoekster werd gebezigd.

Hiermee bereikte hij, dat ik in stilte lachte, als mij gevraagd werd,: „En je gaat zoo naar de jongejuffrouwenschool?", zonder dat die lach iets te niet deed van mijn wezenlijke minachting.

Op dien zomerwarmen ochtend zou vader mij naar school brengen; dit vooruitzicht gaf nog bijzonderen glans aan den dag, want wanneer gebeurde het, dat vader in den morgen met mij uitging?

Moeder, door blindheid en een altijd wankele gezondheid van vele kleine vreugden verstoken,

82

Sluiten