Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

in hetzelfde vertrek sliep, kon door al het geweld geen enkelen nacht rusten, en zag zich weldra gedwongen deze weerbarstige leerling eenigen tijd aan de hoede van andere huisgenooten toe te vertrouwen. Somtijds scheen het kind met zich zelf als te spreken, of brak het los in luid gelach. Volgens de gissing van zuster Marguerite kwam de verbittering van het kind hiervandaan, dat alles in deze omgeving haar zoo vreemd was. Zoo verviel Marie terstond in bittere woede, wanneer zij de kleeding eener zuster aanraakte: de wijde, wollen mouwen of de gesteven kap. Toen Martha Obrecht, als een achtjarig kind te Larnay was gekomen, kon men haar beschrijven als „unemasse inerte". Haar opvolgster maakte blijkbaar een heel anderen indruk. Nadat gij deze dingen van oog- en oorgetuigen hebt vernomen, gelooft gij nauwelijks uw oogen, Wanneer straks de 17-jarige Marie zoo rustig en bezonnen met haar hartelijk geliefde leerares in den kloostertuin tusschen de bloemperken u tegemoet treedt Haar houding, manieren, gebarentaal, geheel haar innemend wezen, kan ik slechts door een woord weergeven: delikaat! Eene zachte, fijne, levendige ziel spreekt uit deze tengere en onschuldige verschijning. Vlug en vastberaden in alles, heeft dit blinde en doofstomme kind eene eigenaardige aantrekkelijkheid door den klaren blik van hare levendige open oogen, waarop men vroeger juist verklaard had, dat zij een idiote was. Maar hoeveel zorgen en offers heeft de opvoeding van dit kind dan ook gevraagd! De eerste vraag bij de opvoeding, nadat door groote goedheid en geduld haar vertrouwen een weinig was gewonnen, kwam hierop neder: hoe zullen wij Marie leeren spreken ? De taal moest klaarblijkelijk een taal van teekens zijn. Met een klem zakmesje begon de victorie. De kleine had dit van thuis medegebracht en was er zeer aan gehecht Zuster Marguerite ontnam het haar voor een oogenblik en gaf het haar terug, tegelijkertijd het teeken der doofstommen voor mes makend. Dit teeken bestaat hierin, dat de eene hand op de andere een beweging maakt Na wat tegenstribbelen en vruchtelooze proeven begon het kind zelf dit teeken na te doen en kreeg toen haar mesje weer terug. Evenzoo deed Soeur Marguerite toen met haar meest geliefde snoepkost: eieren en vruchten; en ten slotte met alles wat zij voor haar eten noodig had: bord, tafelkleed, servet en allerlei spijzen. Op hare plaats aan tafel gekomen, vond zij er mets; voor alles moest zij eerst het bepaalde teeken maken, maar dan kwam het ook terstond. Zoo maakte de jeugdige leerling snelle vorderingen. Liefdevolle, geduldige onderrichting en 'n levendige geest in de eerste frischheid der kinderjaren, werkten samen, om een schoone ziel uit haren eenzamen donkeren kerker te bevrijden.

Maar zoover is het met Keesje nog niet. Zeker, de deuren van zijn ziel, oog en oor, staan wagenwijd open. Maar juist de weet daarbinnen, het bewustzijn, het verstand, ligt nog te sluimeren in half slapend half wakend schemerduister. Maar spoedig zal het zonnetje daarover opgaan. :-:

□ □

Sluiten