Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

renner; heeft pas nog In Brussel de tentoonstellingsprijs gehaald! piepte de kleine Feltz, zich onder de kin strijkend. Annie kende hem uit Den Haag; had wel eens met hem gedanst, 'tmispuntje. Hij had zijn grijze broek gestopt in zijn laarzen die zijn korte beenen haast geheel bedekten; boven zijn kaal-geschoren domme gezicht bolde zijn dopje met het zwierig pauweveêrtje. Wat moeder toch aan al die mannen vond... Zij, Annie, voelde zich onbehagelijk tusschen hen.

Op de tribune was het al vol; men scheen deze gelegenheid te baat genomen te hebben om elkaar de nieuwe zomertolletten te toonen, merkte Annie dadelijk op: wit, zalmgeel en lila — lila overal; de modekleur. Niet zonder moeite bereikten ze hun plaatsen; de paarden voor het eerste nummer, op de vlakke baan, stonden al aan den start.

Annie bekeek het affiche om zich een houding te geven; zij dacht nog aan de woorden van Fré; ze had het wel uit willen schreeuwen. En dan las ze de namen van al die paarden, de eigenaars, en leek haar dat allés zoo dwaas, zoo ver... Ze had nooit veel voor de races gevoeld, ging er zelden heen, had er dan ook maar weinig verstand van, al had Rob haar vroeger wel eens 't een en ander uitgelegd. Moeder was er dol op, het Feltz nu al tickets halen bij den totalisator. En terwijl zij rondzag naar de menschen om zich heen, even werktuigelijk lief-lachend knikte als haar oog dat van een kennis raakte uit Den Haag... moest ze eensklaps denken aan Willy, weer in Rotterdam, voor dat proces, o, waarom was ze niet bij hem, kon ze niet uithuilen aan zijn schouder ; hier voelde zij zich zoo akelig-alleen...

Maar een bel luidde; de menschen om haar heen werden onrustig, verhieven zich van hun plaatsen, gingen weêr zitten; aan alle kanten rezen binocles, en ook Annie bracht het kleine zilveren tooneelkijkertje voor de oogen.

Aan den start stonden de paarden kop-schuddend, met moeite door de jockeys in toom gehouden; dan viel de vlag en de dieren schoten voort, de groen-glanzende vlakte tegen.

Een gegons van stemmen ging over de tribune; halzen rekten zich om de paarden te volgen; kreten van triomf, van aanmoediging klonken verward dooreen.

— Donna Clara heeft de leiding 1 hoorde zij Feltz juichen, die aan den anderen kant van moeder zijn plaats had.

— Duke of Leycester loopt in ... hij loopt in ... kijk maar... wat ik je zeg... hij loopt in 1... schetterde achter haar een stem.

— Nee, nee, de blauwe is voor, de blauwe is voor, de

Sluiten