is toegevoegd aan je favorieten.

Het begon met Napoleon

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HET BEGON MET NAPOLEON

„Je moet nu maar probeeren te slapen," zei Vermeer ten slotte, „dan ga ik dineeren, want „anders krijg ik niks meer en ik heb honger."

Even gaf Bunt nog geen antwoord, dan sprak hij ineens:

„O ja... smakelijk eten."

Toen glimlachte Vermeer tevreden, verliet de kamer en ging naar de eetzaal.

Vermeer haastte zich niet; hij at rustig af en liet zich de gebraden duiven, „spécialité de la maison," en andere goede dingen uitstekend smaken, daarna nam hij koffie in den salon, waar hij opzettelijk vlak bij Mr. Webster ging zitten, die daar merkbaar ongedurig van werd.

Vermeer stak een sigaar op en liet zijn gedachten, evenals de geurende blauwe kronkelingen van den sigarendamp, den vrijen loop, zonder nu eens over een of ander detectivelijk probleem te peinzen of scherp na te denken.

Mr. Webster had thans den Daily Mirror te pakken.

„Of," zoo soesde Vermeer, „het waar zou zijn, „dat Mr. Webster, zooals meneer Kalman had be„weerd, 's avonds altijd in de Speelzaal was te vin„den, zonder dat hij zelf ooit speelde? Dat kon hij „licht eens onderzoeken en als dat inderdaad het „geval bleek te wezen..."

Vermeer soesde nog wat aangenaam voort tot zijn sigaar ten slotte was opgerookt; hij keek op zijn horloge, het was half tien.

Dan moest hij nu toch maar eens gaan kijken, hoe Bunt het maakte.

Het begon met Napoleon.

13