is toegevoegd aan je favorieten.

In dagen van strijd

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Het was een zeer natuurlijke hulde, en ook toen zij haar vaderland

verliet, om aan het hof der landvoogdes te worden opgenomen, kwam hierin geen verandering, want de kalme Nederlanders bogen even gewillig voor haar tooverstaf als vroeger de vurige Italianen. Er was slechts eene verplaatsing van tooneel, de bloemen en kransen bleven haar even overvloedig ten deel vallen. De schoonheid, die zij met onmiskenbaar welgevallen gadesloeg, had haar eerst al die triomfen verschaft, en zou haar 1111 het aanzoek doen ontvangen, waarvoor zij Edward verbeidde.

Het was vreemd, maar zij noemde hem in gedachten meer den gunsteling van \ iale en van den landvoogdes, dan met zijn eigen naam. Afhankelijk van Margareta's gunst, moest zij natuurlijk blijde zijn, dat haar minnaar deze behaagde, doch zij scheen dit behagen nog meer op prijs te stellen dan zelfs het stipste plichtsgevoel kon eischen. In de afgebroken woorden, die zij tusschenbeide halfluid voor zich heen sprak, uitte zich de goedkeuring deilandvoogdes zoozeer als hoofdzaak, dat Silvia's eigen gevoelens daarvoor op den achtergrond traden; althans zij vonden slechts een diep zwijgen op de lippen der aanstaande bruid, die juist nu haar overdenkingen staakte en met een scherpe stem, scherper dan eigenlijk voor een zoo zacht, lieltallig wezen paste, in het naaste vertrek riep: »kom dadelijk hier, Lucia."

De aangesprokene, een uit Italië meegekomen, sedert lang in haar dienst geplaatste kamenier, die zich mot het ordenen van kleedingstukken had beziggehouden, verscheen met groote vlugheid voor haar gebiedster. »Wat beveelt Signora ?" klonk het dienstvaardig.

»Heeft graaf Nivelde nog niets van zich laten hooren?"

»Niets. De ontevreden uitdrukking, die over Silvia's gelaat ging, scheen harer getrouwe een blijk, dat dit antwoord ongunstig werd opgenomen, want zij vervolgde haastig: «heeft Signora wel duidelijk gezegd, dat jonker Melville zich zou verklaren ? misschien —"

»Zoo duidelijk als t kon, maar ik wist het immers? gij hebt mij met uw domuien raad weer eens in 't nauw gebracht; hij had er nooit plan op."

»Signora wil immers ook een ander nemen ?" een kleine tint van spot mengde zich in den toon der kamenier.

«Daarom had hij toch kunnen komen," antwoordde Silvia onvergenoegd; »is het soms benijdbaar, als hij nu overal vertelt, dat ik Edward slechts neem, omdat ik hèm niet krijgen kon? Hij zal zeggen, dat ik er mijn best voor deed, en dat alles is uw schuld."

De zoo streng berispte scheen geen gronden ter verdediging te kunnen vinden, want zij zweeg met een zeer bedroefde uit-