is toegevoegd aan uw favorieten.

Uit de bron

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

antwoord werd en stapte naar buiten. De weg was daar te mul om te kunnen rijden. Ik schreed door den zandweg, met mijn wiel aan de hand. Toen ik mij na een poos half omkeerde, merkte ik dat de « burgemeester » en de baas mij op korten afstand volgden en dat hier en daar enkele lui op den drempel van hun woning of bij hun hek aan dan weg mij stonden na te kijken. Ik kreeg een gevoel alsof het maar goed was dat de zon nog niet naar 't lage westen neeg; en zoodra de weg maar eenigszins berijdbaar werd, wipte ik op het zadel en wielerde, langs den tegenovergestelden kant van waar ik aangekomen was, Oelegem uit.

* * *

Nooit ging ik naar Oelegem, zonder bij het terugkeeren mijn ouden vriend Guust Leuntjes te bezoeken.

Evenals bij het aankomen de groote boerderij met de roode daken als een wachtpost op de hoogte bij den ingang van de « republiek » stond, zoo stond de mooie pachthoeve van Leuntjes aan de verre overzijde: een ruim complex van grijze, verweerde gebouwen, weelderig omringd door hun vruchtbare akkers en hun prachtigen boomgaard.

Guust was een oude boeren-filosoof. .Zijn oogen tintelden leuk en aldoor zweefde een ietwat spotachtigen glimlach over zijn geschoren lippen. Hij was goed omdat hij wijs was en aanvaardde de dingen zonder mopperen, zooals ze tot hem kwamen. Hij kende mijn belangstelling voor de « republiek » en haar bewoners en had daar groote, stille pret om. « Zij-de nog ne kier mijn geburen goan bezoeken?» was zijn geijkte vraag, telkens als hij mij zag komen; en samen praatten wij dan lang over die eigenaardige bevolking en wist hij mij doorgaans nog wel een en ander typisch trekje mee te deelen uit zijn jarenlange ondervinding en zijn dagelijkschen omgang met die kerels.

— Kijk, kijk! Wie da we doar hen! riep hij, zoodra hij mij zag afstappen; maar verder liet hij geen bijzondere verbazing noch emotie blijken: het was of hij mij in plaats van na meer dan vijf jaren, slechts na vier of vijf weken, als vroeger, terugzag. Uiterlijk was hij ook niets veranderd; hij had nog steeds zijn leuken glimlach en zijn tintelende oogen; en toen ik hem de hand drukte en vroeg hoe het hem ging, antwoordde hij zoo gewoon mogelijk: