is toegevoegd aan je favorieten.

Pro Finlandia

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

PRO FINLANDIA.

3

en den Grootvorst van Finland als rechtspersonen niet van elkaar kon scheiden. Zelfs heeft men — zij het dan ook zonder eenigen grond — beweerd dat, ofschoon Finland wel krachtens de gebeurtenissen van het jaar 1809 een staat was geworden, de in strijd met het recht getroffen maatregelen en in het bijzonder de in 1910 uitgevaardigde Russische wet op de zoogenaamde Rijkswetgeving ondanks haar strijdigheid met het recht, een einde maakten aan Finlands autonomie. Het is intusschen volkomen ongemotiveerd zich in dit geval op een zoogenaamd „fait accompli", te beroepen, waar Finlands volk en staatsorganen nooit deze, in strijd met het recht genomen, maatregelen hadden erkend.

Alle beweringen, dat Finlands wettig recht, al was het dan ook met geweld, zou zijn vernietigd, zijn inderdaad met goed gevolg en afdoende weerlegd en ook de feiten hebben uitgewezen, dat Finlands recht onverminderd bleef voortbestaan en dat zijn staatsrechtelijke positie, ondanks alle feitelijke krenkingen, rechtens ongewijzigd bleef. Toen de wettige toestand in 1905 werd hersteld, werden de vroegere onwettige maatregelen in een oogwenk teniet gedaan en na de Russische revolutie van 1917 werd Finlands rechtspositie hersteld, althans in hoofdzaak, bij het manifest Van 20 Maart. En toen Finland ten slotte in December 1917 zijn zelfstandigheid proclameerde, was voor de organisatie van het staatsleven niets anders noodig, dan dat Finland een — zij het in den aanvang voorloopige — regeering instelde met zoodanige organen als de zelfstandige verhouding tot andere staten noodig maakte. In den tijd tusschen genoemd manifest en de zelfstandigheidsverklaring dreigde overigens het gevaar, dat het juiste begrip der konsekwenties van Finlands hoedanigheid als staat zou worden verduisterd, daar men van gezaghebbende zijde de meening was toegedaan, dat het Finsche volk verplicht was, de Russische heerschers van na de revolutie als wettige overheid te erkennen. Hierbij werd voorbijgezien, dat de macht van het staatshoofd in Finland, volgens juiste grondbeginselen, niet zonder meer krachtens een wet op Ruslands tijdelijke regeering kon overgaan. De scherpe kritiek, waaraan deze willekeurige opvolgingstheorie dan ook bloot stond en bovenal de feitelijke overgang van de macht in Rusland in handen van de bolsjeviken toonde duidelijk aan, tot welke noodlottige consequenties zij noodzakelijk moest lijden. Iets anders is uiteraard, dat het niet de veranderingen in Ruslands staatkundige organisatie als zoodanig waren, die de verbreking van den band tusschen beidé landen teweegbrachten.

Zoo hebben zoowel de theoretische opvattingen als de historische gebeurtenissen, zelfs de allernieuwste, uitgewezen dat Finland tijdens de vereeniging met Rusland een zelfstandige staat was, al miste het dan ook de souvereiniteit.

*