Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

104

zijn die? — en dan gaan we weer naar huis, Fritsje!"

„Ja," zei de krullebol met een langen geeuw — „dat is best." — Hij had ook zoo weinig aan het gesprek van die drie dames.

Ik zal wel niet behoeven te zeggen, dat Kristien in de eerste dagen door hare vriendinnen geheel van alles op de hoogte werd gebracht. Van Sientje hoorde ze het lange en treurige verhaal en zeker, die het vertelde, had in lange geene zoo hartelijke en deelnemende toehoorderes gehad als nu in hare oude vriendin. Louize vertelde haar alle mogelijke kleine en onbeduidende voorvallen en wijdde haar in, ik wil nu niet zeggen in de diepste, maar toch in de kleinste en intiemste geheimen van haar hart. In haar geest lachte zij, die 't hoorde, vaak over de ijdelheid en lichtgeloovigheid van hare vriendin, maar ze vond haar van den anderen kant zoo goedhartig en oprecht, dat ze, niettegenstaande ze een geheel andere opvatting had van de dingen, toch van haar bleef houden en waar ze volkomen met haar in overeenkwam, was in haar oordeel over Dora. Al zocht deze Louize ook in een geheel verkeerd daglicht te plaatsen, zij hechtte er niets aan. Wel, die Dora was lang dezelfde niet meer van vroeger. 'tKwam haar voor, dat zij haar zelfs met iets genadigs behandelde, omdat ze hulponderwijzèresse werd. Ze mocht eens met haar gaan rijden — wel zeker, maar Kristien had heel ferm en zonder omwegen voor die feestehjke eer bedankt.

En die oude heer Bluis Kristien had hém altijd zoo'n

opgeblazen, ijdel man gevonden, maar bij haar eerste ontmoeting met hem, was hij haar nog erg tegengevallen. Ieder ander zou naar haar toe zijn gekomen, de hand hebben gedrukt, haar hartelijk welkom hebben geheeten en zeker eens met waardeering gesproken over dat volbrachte examen. Maar neen, zoo deed hij niet! Toen Kristien haar eerste

Sluiten