is toegevoegd aan uw favorieten.

Hongerige steenen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

90

ZIJN HOOGHEID HET KIND.

Raicharan antwoordde: „Het was mijn noodlot."

Maar geen ontwikkeld man kon zoo iets als verontschuldiging aanneemen. Anukul bleef verstokt.

Toen .Phailna bemerkte, dat hij de zoon was van een welgesteld rechter, en niet die van Raicharan, maakte de gedachte, dat hij al dien tijd met zijn geboorterecht was bedroogen, hem eerst nijdig. Maar toen hij Raicharan zoo bedroefd zag staan, zeide hij grootmoedig tot zijn vader: „Vader vergeef het hem. En in 't geval, dat U niet wilt dat hij bij ons blijft, geeft hem dan een klein maandelijksch pensioentje."

Nadat Raicharan dit gehoord had, sprak hij geen enkel woord meer. Hij keek voor de laatste maal in het gelaat van zijn zoon, en maakte zijn reverentie voor zijn meester en meesteres. Daarna ging hij heen, en verloor zich onder het tallooze volk der waereld. .

Op het eind van de maand zond Amukul hem een som gelds naar zijn dorp. Maar het geld kwam terug. Niemand met de naam van Raicharan was daar bekend.