is toegevoegd aan uw favorieten.

Sherlock Holmes, junior

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

88

op, dat ze van uit de serre in z'n keelgat konden kijken en de overige leden van het gezelschap, krijschten en brulden zoo, dat de heer Ekko 't kippenvel op z'n rug velde komen.

Ineens was 't stil, 'n dreigende stilte.

Dan zei plotseling 't veldbouquet hard: „Nou sjig, ik hour niks."

„Ik sie 'n men," riep 'n andere juffrouw, terwijl ze naar de serre wees.

De heer Ekko verbleekte.

„Terug I..." beval hij op 'n echten krijgsmanstoon tot z'n vrouw en dochter en hij gehoorzaamde zelf 't eerst aan dat „bevel, door 'n paar passen naar achter te wijken.

„Maar die menschen zullen ons toch niet opeten", protesteerde mevrouw.

„Dat weet je niet... ik geloof, dat 't zigeuners zijn en 't is hier 'n eenzame streek ... had ik m'n revolver maar... die man met dien hoogen hoed neemt telkens 'n dreigende houding aan," en de heer Ekko zette 'n gezicht of hij gevaar liep zoo dadelijk door 'n Atjeher besprongen et worden.

„D'r benne nog meer mense in," riep de bruine paletot.

„Echo... tje...l geif es asem!" krijschte het meisje in 't wit.

„Zijn 't soms kennissen, die ons zoeken?" vroeg Clau, nu 'n stapje vooruit doende.

„Och, ik zal er wel es heen gaan," mopperde haar moeder ongeduldig. „Pa altijd met z'n angst voor alles..."

.Angst?... Ik?" riep de heer Ekko uit, „vraag dit aan de kaerels, die onder mijn leiding sneuvelden in Podjoradjal"

„Nou, gaat dan..." drong mevrouw aan.