is toegevoegd aan uw favorieten.

Freule Edith

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

118

MARC ONTVANGT TIJDING VAN ROSE

pathiseerd hebben. Er straalde uit die zwarte oogen een natuur zoo volkomen in tegenspraak met de hare.

„Was mama van adel, papa?" had ze eens als kind, aangevuurd door miss Colly's slim uithooren, gevraagd.

„Neen!" had hij kortaf geantwoord.

Miss Colly vorschte het antwoord weer uit, en toen ze het hoorde, zoog ze venijnig haar dunne lippen in, die zich even blas-geelrood streepten in heur tanig gëjaat, en een venijnig, smadelijk, groenachtig licht flikkerde van heur brilleglazen, uit haar bijziende oogen, Edith toe.

Toen begon het kind met spijtige geringschatting over mama te denken. Mama was maar een burgermeisje geweest.

En nu de volwassen dochter haar trots op dit voorvaderlijk kasteel voelde aangewakkerd door al die eeuwenoude familiekonterfeitsels, daalde Agnese nog een paar treedjes in heur achting.

Een half uur later trad Edith de eetzaal binnen, waar zich reeds haar vader en Mare bevonden.

De eetzaal was ruim en hoog, doch somber en zwaar gemeubeld, ook uitziende op het terras, waarop zich haar, in deuren gescheiden boogvensters openden. Bruin damast van gordijnen dekte het licht, en de antieke eikenhouten meubelen, de groote, sombere stillevens met hun dood wild, hun stemmige bloemen in karaffen, hun visch en vruchten tegen het goudleer behang en de met allegorische voorstellingen beschilderde zoldering, gehouden in warmen doch donkeren toon, maakten dit groote, ruime, langwerpige vertrek tot een der plechtigste van den Heeghenhorst.