Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gaat met een krachtige practijk; uiterst zelden met een zoo gloedrijke beelding als die van Royaards ....

D e mooie rollen van Royaards zijn voor mij zijn Mercadet en die van den ouden man in ,Der Weibsteufel'. ,Mercadet' heeft hij ingestudeerd in een tempo zooals voordien, althans in de laatste vijf-en-twintig jaren, uiterst zelden op ons tooneel is betracht; een tempo, mogelijk gemaakt door de volmaakte rolkennis, die bij Royaards' gezelschap regel is. En dat tempo, dat nooit een gevaar werd voor de duidelijkheid, heeft ons de ietwat verouderde comédie van De Balzac, in geestige costumeering — wat óók toen een zeldzaamheid was; die in 1908—'12 nog de volle attractie van het nieuwe had — van 't begin tot het eind waarlijk onderhoudend kunnen doen zijn. Het dient gezegd, dat Royaards later wel eens door een daar ietwat kunstmatige levendigheid een stuk dat t e weinig inhoud had, heeft willen doen slagen ; — met hulp ook weer van keurige costumeering; en dat het dan mislukte. Ik denk aan Lothar Schmidt's ,Paarlen'. Maar hebben we voor de keuze van een dergelijk werk minder respect — er is tooneelmatig van gemaakt wat er van te maken viel !

Als tweede opmerkelijke rol van Royaards noemde ik den echtgenoot in ,Der Weibsteufel'. Deze praestatie heeft een bijzonderen indruk op mij gemaakt door de verbazingwekkende metamorfoze waartoe deze acteur hierbij in staat bleek. Immers de stoere, stevig-staande, vaak imposante tooneelspeler, zooals we hem uit zoovele rollen kenden, was hier, — ja was hier waarlijk — een ietwat verschrompeld oudachtig mannetje ; met een 'n beetje krakende en zwakke stem —. En in die mate was het vereischte bereikt, dat de waardeering voor het knappe van deze gedaanteverwisseling, althans tijdens de voorstelling, niet bij het publiek kon opkomen ; daar waarlijk de i 11 u z i e van de waar-

Sluiten