Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

eenigermate over verheugd; zóó groot toch kunnen de Ondeugden van de ouders zijn, dat zij, namelijk die ondeugden, de kinderen troosten over de grootst mogelijke ramp die de ouders treft. Het is als het ware voor de kinderen eene verlossing. Ik spoedde mij naar don Diego, die toen bezig was den brief van zijn vader te lezen, waarin hij hem voorschreef thuis te komen en mij niet langer in zijn gezelschap te houden in aanmerking genomen de door mij uitgehaalde streken, die hem ter oore waren gekomen. Hij zeide mij dat hij besloten was te gaan en alles te doen, wat zijn vader hem gelast had, en dat het hem speet van mij te moeten scheiden — hetgeen met mij nog meer het geval was. Hij beloofde dat hij mij aan een zijner vrienden zou aanbevelen om bij dezen in dienst te treden; daarop glimlachte ik, zeggend: „Heer, ik ben veranderd en met mij mijn plannen: ik verlang naar een hoogere positie en naar meer aanzien, want, indien het mij al tot dusver redelijk goed moge gegaan zijn, mijn vader is hooger geklommen." Ik vertelde hoe hij op even eervolle als lang uitgerekte wijze gestorven was, hoe hij in stukken was gesneden en men munt uit hem had geslagen (53), en hoe mijn heer oom, de beul, nuj daarover en over het gevangen zitten van mama geschreven had, en dat ik hem, mijn meester, die mij toch goed kende, dat alles zonder schaamte kon meedeelen. Hij had veel medelijden met mij en vroeg me wat ik dacht te doen. Ik vertelde hem mijne in verschillende zaken genomen besluiten. Den volgenden dag vertrok hij naar Segovia, zeer droefgeestig gestemd,* en ik bleef in het huis, de ramp die mij getroffen had geheimhoudend. Ik verbrandde den brief uit vrees dat ik dien verhezen en dat iemand

Sluiten