is toegevoegd aan uw favorieten.

De talen in het nieuwe Europa

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Nochtans is men in één opzicht van de gesproken taal afgeweken: tengevolge van de verovering door de Turken waren vele woorden van den Islam in de dagelijksche taal opgenomen: Arabische, Perzische en Turksche woorden. Bij het vaststellen van het geschreven Slavisch heeft men die woorden, een herinnering aan vreemde heerschappij, geschrapt en zich gehouden aan den Slavischen of Slavisch geworden woordenschat. Het Boelgaarsch en vooral het Servisch-Kroatisch bezitten nu nog slechts een klein aantal woorden, die door de Turksche verovering werden aangevoerd.

De Armeniërs zijn te werk gegaan evenals de Slaven. Zij hebben in de XIXde eeuw twee verschillende letterkundige talen tot stand gebracht, die vrij dicht bij elkaar staan, de ééne in de bij Rusland ingelijfde provincies, de andere in het gebied, dat onder Turksche heerschappij gebleven is. Beide hebben den tegenwoordigen toestand van de taal tot grondslag. De letterkundige taal van Russisch Armenië vooral heeft geen rekening gehouden met het geschreven Oud-Armeensch; in Turkije heeft de invloed van de geleerde taal zich sterker doen gelden; de geschreven taal is gedeeltelijk archaïstisch. Aan beide kanten heeft men den aan den Islam ontleenden woordenschat ter zijde gesteld; en, terwijl de plaatselijke dialecten wemelen van woorden, die aan Turkschen invloed te danken zijn, hebben de geschreven talen er geen enkel. In dit opzicht is het geschreven Armeensch een kunstmatige taal. Maar in zijn geheel genomen sluit het systeem van de beide letterkundige Armeensche talen aan bij den tegenwoordigen toestand van de dialecten.

Onder de volken van het Oosten, die een oude letterkundige taal bezitten, is het Grieksche het eenige, waarvan de taal grondige hernieuwing heeft ondergaan. Trotsch op zijn oude letterkunde, die heel Europa tot voorbeeld heeft gestrekt, trotsch op het bezit van den oorspronkelijken tekst van het Nieuw Testament en de geschriften van de Kerkvaders, heeft het er niet toe kunnen besluiten met het verleden te breken. Men heeft zich noodzake-