is toegevoegd aan uw favorieten.

De talen in het nieuwe Europa

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De Russen, die de talrijkste Slavische groep vormen en tevens degene, die gedurende de laatste eeuwen, den eenigen werkelijk machtigen Slavischen staat bezeten heeft, hebben zich nooit anders dan Russisch gevoeld, en zelfs in de XIXde eeuw, toen men over „panslavisme" sprak, hebben zij niets gedaan om zich aan het hoofd van de Slavische volken te stellen. Terwijl zij zich door hun godsdienstige belijdenis onderscheidden van de West-Slaven, konden zij des te minder invloed op deze uitoefenen, omdat de medeplichtigheid van de tsaren van Rusland in de verdeeling van Polen aan het eind van de XVIIIde eeuw de Polen, de westelijkste en destijds de meest beschaafde onder de Slaven, van hen vervreemd had. De manier waarop de bureaucratie van de tsaren in Rusland de niet Russen, al of niet Slaven, tiranniseerde, boezemde aan de andere volken een gerechtvaardigd wantrouwen in.

De Russen hebben overigens nooit een voldoend kultureel overwicht gehad om een sterken invloed uit te oefenen op de ServoKroaten, wier sympathieën meer naar het westen neigden. Alleen het Boelgaarsch heeft uit den Russischen woordenschat geput; maar zij is de verst van de norm afstaande onder de Slavische talen, degene, die het gemeenschappelijk type het minst zuiver bewaard heeft.

De jongste gebeurtenissen die het door de Romanovs gestichte rijk vernietigden en het prestige van de Russische regeering te gronde richtten, hebben het voor het Russisch nog onmogelijker gemaakt de rol van voornaamste Slavische taal te spelen, een rol, die het overigens feitelijk nooit gespeeld heeft.

Daar zij er niet in geslaagd zijn een Slavische sohdariteit te verwezenlijken, daar er geen leidende en als zoodanig erkende natie onder hen gevonden werd, hebben de Slavisch sprekende vólken noch partij getrokken van hun zielental, dat ontzaglijk is, noch van hun linguistische eenheid, die groot gebleven is. Het kwaad is eenmaal gebeurd en het is nu moeilijk het te verhelpen. In plaats van nauwere aaneensluiting valt er in den loop van de XIXde eeuw steeds meer afbrokkeling bij het Slavische „blok"