is toegevoegd aan je favorieten.

Dokter Heldring's groote conflict

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Nee," zei oom beslist, „daarom alleen niet; je moet het werk nemen, waar je je geschikt voor voelt.

„Dan wil ik dokter worden," zei Bernard en daar bleet

het bij. i

Sedert z'n vaders vertrek woonde hij bij een leeraarsfamilie. In dit gezin, tusschen kinderen en kostkinderen, was hij een altijd goed-gehumeurde en hulpvaardige huisgenoot. Bij tijden kon hij echter als een slak in zijn huis kruipen; hij maakte dan een soort luchtledig om zich heen, waardoor geen stemgeluid der anderen tot hem vermoc t door te dringen. Dit waren de stille uren van zijn naar binnen gerichte aandacht, als hij met dat vreemde gevoel in zijn borst rondliep, waarvan hij met wist of het verdriet of geluk was. Dan sloot hij zich op met z n hevelingsliteratuur; en in z'n dichters beleefde hij de verrukkingen der liefde, de schoonheid van het zwerven, de roes der vrijheid en de extase der heldhaftigheid.

Hij zat nu in de vijfde klasse van het gymnasium en uit het onooglijke kereltje met z'n geel-witte gezichtje en groote ooren was een knappe, goed-geproportionneerde iongen gegroeid. Hij had nog altijd de ivonge tint van den creool en z'n haar, zacht en glad, was van stroogeel donkerblond geworden. Het merkwaardigste aan z n gezicht waren de oogen: groot en donker, in een onbestemde kleur zwevend tusschen grijs en bruin en door hun mengeling van droomerige teederheid en al vroeg-mannelijke ernst van zoo'n zuivere bekoring, dat er wel eens een volwassen vrouw naar hem omkeek, wanneer hij ze in t voorbijgaan opsloeg, en hem een zucht nazond uit een smartelijk en onvervuld gebleven verlangen. De meisjes van zijn klas zonden wel eens een heimelijken blik naar hem over, maar hijzelf, nog altijd wat bedeesd m z n optreden, was in haar direct gezelschap zoo schuw en onhandig, dat de brutaalsten er verlegen bij werden. L n kameraden plaagden hem ermee; maar het bleef bij een