is toegevoegd aan uw favorieten.

Dokter Heldring's groote conflict

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

In haar klasse reisde een zendeling met z'n gezin; zeven kinderen waren er, van zestien tot vijf jaar, s Avonds vóór het slapen gaan van de kleintjes, verscheen het geheele troepje boven, en geleid door den vader op z n viool en door de moeder met haar wat gebroken altgeluid, zongen ze enkele liederen. De stem van den vader deed dan een kort verhaal, als een vermaning, en eindelijk was het te hooren, hoe hij een gebed uitsprak.

Hetty ergerde zich; maar ondanks zichzelve luisterde ze. Ze zongen, zooals alleen kinderen zingen kunnen; doorzichtig-helaer; weifelloos; de hooge klaarte van hun stemmen, nog niet vertroebeld door twijfel of leed. Zóó alleen kon Bach gezongen worden, zoo los van alle materie, zoo ver boven de wereld. Woorden, die ze misschien niet be grepen. Maar die op klanken onmiddellijk komende uit hun zuivere onbewustheid, zoo direct tot haar kwamen, alsof een hand haar aangeroerd had. De woorden van de vertaling kende ze niet, maar brokstukken van den oorspronkelijken tekst kwamen weer in haar herinnering. Ze bleven nog in haar nazingen, lang nadat de kinderen vertrokken waren.

„Ich bin's, ich sollte büszen ..

„Die Geiszeln und die Banden „Und wasz Du ausgestanden,

„Das hat verdienet meine Seel'."

De woorden pijnigden en folterden haar. Maar er waren er ook, die als balsem werkten.

„AU' Leid hast Du getragen,

„Sonst müszten wir verzagen ..."

Voor haar herinnering verscheen weer het beeld van den Gekruisigde, zooals ze het eens in een kleine kerk in Zuid-Duitschland gezien had. Het was een houten beeld, vroeg gothisch en nog primitief in de bewerking. Maar