is toegevoegd aan je favorieten.

Doolhof

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Vertel me alles!" vraagt Peggy en met een spontaan gebaar legt zij haar armen om Anita's schouders, „ik wil zoo graag begrijpen."

„Het is toch zoo eenvoudig, Peggy," zegt zij met diepe ontroerde stem, „ik voel dat ik Hugo's toekomstige geluk niet in den weg mag staan. Zooals wij nu van elkaar houden —, het is een wonder, zooals ik nooit heb mogen beleven vóór ik hem ontmoette. Maar iets in me zegt dringend dat het niet blijven kan; dat het leven van eiken dag en nog wel daarginds, in de tropen, die wreed zijn voor oudere vrouwen — dat zulk een proef te gevaarlijk is voor ons geluk. Ik word acht en veertig jaar en hij is vijf en twintig. Ik weet wel dat de jaren voorbij kunnen gaan zonder veel sporen na te laten; er zijn ongelooflijk jonge vrouwen van vijftig jaar; maar ik heb te veel beleefd en ik ben physiek niet sterk. Dat alles heb ik Hugo gezegd — ook, dat ik de vaste overtuiging heb, dat hij het afscheid dragen kan en dit verdriet hem sterk zal maken. Na een jaar zal zijn hart die hevige pijn niet meer voelen en hij zal alleen een mooie herinnering rijker zijn. Maar Peggy, juist om die mooie herinnering te bewaren, moeten wij scheiden. Vóór het leven onze liefde aantast, wil ik er een eind aan maken. Het is voor hem — maar ook voor mij zelf dat ik 't doe. Geloof me, in elk offer zit een groot deel egoïsme..."

„Anita"... Peggy zit sprakeloos.

„Soms is 't heel moeilijk — ondraaglijk moeilijk. Het gebeurt wel dat ik 's nachts wakker word en ge-