is toegevoegd aan je favorieten.

Nachtvorst

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hertshoornvarens woekerden langs de met schors bekleede wanden, hooge palmen vulden de hoeken, een Strelitsia, als een vreemdgekuifde exotische vogel hief zijn oranjen snavel met de paarse spitse tongen omhoog en in het midden bevond zich een lang bed vol witbleeke, roze en koraalroode Anthuria. Maar het was alsof deze schoonheid op sterk water stond. Het scheen niet mogelijk door deze lauwe sfeer heen te dringen, zoodat men buiten de bekoring dier planten bleef. Deze bloemen leken betooverd, ze bloeiden en bloeiden maar hun ziel was hun ontnomen.

Zooals Arthur daar liep achter het meisje aan was het alsof ook zijn eigen innerlijk aan het sterven was. Automatisch volgde, na elke door haar uitgesproken naam, zijn naar den eisch geformuleerde opmerking. Ook het zijn in deze eenzaamheid en kunstmatige stilte der kassen met een jong meisje, zonder dat iets in hem reageerde op het bijzondere van deze, in elk ander geval, lokkende situatie, sloeg hem koud om het hart. Zij opende de uitgangsdeur, maar na eenige meters buitenlucht hief ze weer een klink en nog eens begon een tocht, ditmaal langs een kleinen vijver met waterlelies en een victoria regia. Dit gaan langs stille planten werd als een nachtmerrie. Als er alligators op hem af waren geslopen, als krokodillen hun muil geopend hadden tusschen de orchideeën en varens langs den rand, had hem dit niet verbaasd, want dit alles leek op een eenzamen droom. Dan betraden ze de derde kas. „Hier zal ik u geen namen hoeven te noemen, dit zijn de gewone bloemen, primula's en cyclamen en clivia's, die de tuinman hier zelf uit zaad kweekt om er moeders serres steeds nieuw mee te vullen", zeide zij. Doch zwijgen had geen zin, dus begon zij een reeks vragen te stellen. Wat studeerde hij? Wanneer dacht hij