is toegevoegd aan je favorieten.

Van aangezicht tot aangezicht

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

geweest, maar toen hebben we geen enkele afspraak gemaakt."

„Neemt hij Anneke mee terug?"

Nico keek haar vluchtig aan.

„Neen, Anneke blijft hier." Hij wachtte even, en voegde eraan toe: „het kind blijft bij Marianne." Lucie bleef naar het vijvertje met de vogels kijken. „Dat is misschien wel een goede oplossing, is het niet? Maar voor jou zit er toch iets onverdraaglijks in, natuurlijk."

Opnieuw greep hij haar hand. Dat zij dit met hem meevoelde! Hij sprong op en boog zich over haar heen.

„Lucie kijk mij eens aan? Ik heb je nog nooit gevraagd, wat ik had willen vragen. — Hou je van me?"

Haar oogen zagen recht in de zijne.

„Ja." Zij haalde diep adem. „Eerst heb ik het niet

geweten, maar nu is het vast."

Hij ging vlak naast haar zitten.

„Weet je Lucie, als ik aan jou denk, denk ik aan

allerlei dingen. Jij bent voor mij.... een beetje Jean-

ne d'Arc: dat dappere en krijgshaftige wat je soms

hebt en de overtuiging, waardoor je je met gesloten

oogen laat leiden. En ook een beetje de heilige Eli-

sabeth, dat droomerige en onaantastbare. — Maar

nu net was je even mijn kameraad. Iets erg dicht bij,

iets van thuis. Ik weet nog geen raad met je. Maar

je bent aldoor bij me. Ik verlang ernaar, om niet

meer buiten je te kunnen."

Hij boog zich dicht naar haar toe; in haar voorhoofd