is toegevoegd aan uw favorieten.

Het witte doek

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

roeiers trokken nog krachtiger de riemen door het roerige water. Moeizaam worstelden de scheepjes met kleine schokken vooruit.

Het was middernacht, eer de prauwen op het modderstrand schoven voor Aroe's woning aan zee. En het was een doodelijk vermoeid troepje, dat zich de ladder opheesch en boven beleefd glimlachend Aroe's laten maaltijd genoot.

Maar 's morgens vroeg was alle moeheid vergeten. De zon straalde over kabbelende golfjes, zoover het oog reikte. Een breed modderstrand scheidde de enthousiaste visschers van het in de verte schitterende water. Daar dobberden de nu met bamboes verbonden prauwen, waarop onder een afdak tafel en stoelen waren gezet. De betaalmeester droeg zijn vrouwtje in zee, de schrijver nam Emy op zijn schouders en voor elk der andere dames knielde eerbiedig een volgeling van de Aroe met een gebaar te kennen gevend, zich op den aangeboden schouder te zetten als op een dameszadel, terwijl het getulbande hoofd zich leende tot houvast.

Onder gegil en gelach werden de prauwen bereikt en beklommen. Voorzichtig balanceerend zocht ieder om de tafel een plaatsje. Zacht deinde het vlot op de wiegende golfjes.

„Kan mevrouw zwemmen?" waagde de schrijver te vragen.

Wat kon heerlijker zijn dan een onderdompeling in het vroege morgenuur! Ze bedacht zich niet lang. Japon, kousen en schoenen uit, en met een afzetje, dat het vlot gevaarlijk deed schommelen, dook ze in zee. Twee plonsen volgden, drie hoofden verschenen weer boven water en Mara's personeel nam de uitdaging aan voor een wedstrijd. Van den rand van het vlot bungelden donkere en lichtbruine beenen, daartusschen deden Emy's trappelende voetjes het heldere water schuimen.

„Mamma is eerst!" gilde ze verrukt.

Toen Maleen haar mededingers had afgewacht, zwommen ze meteen weer terug.

„Vel van njonja nog wit, is niet poeder", zei de Aroe verbaasd en daarop met een tevreden blik op de watervlakte: „is niet kaaiman vandaag"....

Maleen kreeg het plotseling koud!....

Ver in zee stond een hooge bamboestellage. Daarheen werd het wankele vlot langzaam voortgeboomd.