is toegevoegd aan uw favorieten.

Het witte doek

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ze reed nu langs Goenoeng Sari, bleef even wachten om de stoomtram voorbij te laten gaan en sloeg toen den Sipaijersweg in.

Daar naderde van den overkant een fietser, iemand in uniform. Hij keek haar opmerkzaam aan en bracht weifelend de hand aan zijn képi. Kende die haar? Ze keek even om en zag hem afstappen. Toen stapte zij ook af.

„Mevrouw Van de Velde?" vroeg hij verrast.

„Mijnheer De Waal! Ook toevallig!"

„Dat is een heele poos geleden", begonnen ze tegelijk.

„Hoe komt u hier?" vroeg De Waal. „Ja, op de fiets, dat zie ik. Is u hier gelogeerd?"

„Ja, bij mijn zuster en haar man, die pas uit Holland zijn gekomen. Ik heb vacantie en was juist op weg naar het departement."

„U is onderwijzeres, hè? Dat heb ik tenminste gehoord. Gaat u soms overplaatsing aanvragen, nu uw zuster hier woont?"

„Misschien ik dacht er over om voor de hoofdacte te gaan studeeren en in dat geval is er wel kans, dat ik hier geplaatst word. Is ü al lang hier? U was toch het laatst op Soematra? Tegelijk met de De Konings immers?"

„Ja, daar ben ik een heel tijdje geweest, daarna een jaar met verlof naar Holland en nu zit ik al weer een poos hier. U weet toch, dat mevrouw De Koning overleden is? 't Was juist op den dag, dat ik daar aankwam. Ik heb haar dus niet meer gezien."

„Ik hoorde het kort voor mijn vertrek van Magelang. Vreesehjk zooiets! Die lieve vrouw! Wie had dat ooit kunnen denken! Ze scheen zoo flink en gezond. In Indië gebeuren de dingen vaak zoo snel en onverwacht, dat je je ze haast niet kunt realiseeren,

vooral als " Ze hield op. Wat wilde ze gaan zeggen? Ze kon

toch zoo maar niet over dingen gaan spreken, die haar na aan t hart lagen.

Hij scheen haar aarzelen begrepen te hebben en hielp er haar met een andere vraag overheen. „Mag ik voor van avond een afspraak met u maken? Ik geloof, dat er nog heel wat te vragen en te vertellen is. Dan kan ik meteen eens kennis maken met uw zuster en zwager; en misschien, als 't niet heel brutaal is, u uitnoodigen voor een etentje in mijn hotel?"

Het witte doek

17