is toegevoegd aan uw favorieten.

Anoniem

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ZUSTER AMMENS

het geval geweest was. Maar de bijvoeging: „tot op zekere hoogte" prikkelde mijn nieuwsgierigheid.

„Hoever ging zij dan in haar mededeelzaamheid?" — vroeg ik.

„Die hield op, zoodra het gesprek dreigde te komen op de reden, waarom die meneer De Blok zoo afgezonderd, ja bijna buiten de gemeenschap van de menschen leeft."

„Maar is het niet vreemd, dat iemand, die dat — waarom dan ook — noodig vindt, 's ochtends 'n lange wandeling maakt en in 'n hotel aan den Rijn 'n kop koffie gaat drinken. Als er èrgens kans bestaat menschen te ontmoeten, dan zeker toch daar!"

„Ik heb tegenover haar diezelfde opmerking gemaakt, Willy! En zij antwoordde daarop, dat hij wat later in het seizoen die wandelingen zeker staken zou. Misschien zou de omstandigheid, dat hij nu landgenooten ontmoet had, daartoe reeds voldoende zijn."

„Maar wat heeft die verpleegster je nu eigenlijk verteld?" -— vroeg ik.

„Dat zij, mèt haar patiënt, in een bovenhuis woont op 'n uur afstand van Linz en dat zij heel wat met hem te stellen heeft, omdat hij soms zoo ongedurig en angstig is. Wij zouden al wel gemerkt hebben, dat hij zich tegenover vreemden dikwijls onhandelbaar toont. Zijn eenzaam leven daarboven in de bergen heeft hij vrijwillig gekozen. Hij is niet getrouwd, wat in dit geval maar gelukkig is ook.

„Ik kan niet zeggen, dat zuster Ammens héél ver in haar mededeelingen gegaan is."

„Daartoe bestond ook geen reden, Willy! Al vin-