is toegevoegd aan uw favorieten.

Moeder ik sterf

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Na veertien dagen kwam Willey in den post terug. Hij was in de wolken. Hij bekeek het huis aan alle kanten; de kamers waren ruim; 't huis kon zelfs met een buitendeur worden afgesloten.

't Grootste werk was gedaan; hij was onder dak.

't Speet hem wel, dat het huis niet onder zijn leiding was

gebouwd, op kosten van de Werkbeurs, waardoor 't geld,

langs het huis heen, in zijn eigen zak kon rollen.

Hij vroeg Monsen naar de kosten, en knipoogde:

„Je weet, de Werkbeurs kijkt niet zoo nauw op wat

francs!"

Monsen lachte, en sloeg hem op z'n schouders.

„Dat huis schenk ik je voor 't juiste loon der arbeiders, 't Is schier gratis, Willey! . .We zijn geen uitbuiters hier!" Hij dacht even, bitter, aan Elsie's woorden: „Jij zult nooit een first class koloniaal worden, jongen!" — Nee, goddome. Willey keek hem aan, en spuwde van verbazing op den grond.

„Je bent gek!" — gromde hij.

Maar hij was tevreden. Nu konden nog kosten op zijn eigen rekening worden overgeschreven.

Hij trok zijn huis binnen met de kleine negerin, die hij als eerste arbeidskracht gerecruteerd had, volgens zijn zeggen, 't Was bijna een kind met schuwe oogen, en de jonge borsten van een meisje.

Zij was door haar vader aan Willey verkocht voor een flesch jenever.

Het groote werk der recruteering kon beginnen.

Moeder ik sterf, i o