is toegevoegd aan uw favorieten.

Blank om zes

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ineens dacht hij er nu met eenige verbazing aan dat hij nog geen twee volle dagen op de Doornenburg was, terwijl hij er toch al zooveel beleefd en doorgemaakt had; hij moest het waarlijk hardop narekenen om zich te overtuigen dat het inderdaad zoo was!

Nu, hier in deze wilde en vrije natuur met den geur van de dennen en de stilte rondom, voelde hij zich toch wel in alle opzichten behagelijk en tevreden en hij kon zich nu met geen mogelijkheid meer voorstellen waarom hij gisterenavond toch zoo piekerend naar bed was gegaan. Piekerend, nota bene, over Thora en Pipsy!

Hij lachte ineens hardop en het was of zijn lach een echo vond in den roep van een meerkol ergens in de verte.

Maar meteen was daar veel dichterbij nog een andere echo en die had heelemaal niet den schrillen klank van den roep der Vlaamsche gaaien!

Het was de zilveren lach van een meisje en het klonk zoo jolig en natuurlijk door het bosch, dat hij onwillekeurig staan bleef om zich te vergewissen waar het geluid vandaan kwam en toen het nog eenmaal klonk, stapte hij vastberaden in die richting er op af.

Hij sloeg een smal kronkelend pad in en dan duurde het niet lang of hij zag voor zich uit een slanken ouden heer, die wat stijf ter been scheen te zijn, daar wandelen met een jong meisje en tot Jaaps verbazing en verrassing ontdekte hij dat het Pipsy was, Pipsy met haar grootvader ! Het kostte hem niet de minste moeite dit vast te stellen, wijl Pipsy precies eender gekleed was als gisteren, hetzelfde grijze rokje, hetzelfde citroengele jumpertje, dezelfde goudkleurige doek om het springerige blonde haar.

Maar hoe aangenaam verrassend deze ontmoeting ook wezen mocht, toch bleef Jaap staan, want het ging snel