is toegevoegd aan je favorieten.

Schijn

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Na een poosje kwam het bij Hanna tot bewustzijn dat zij hem als 't ware bespionneerde. Zij schaamde zich over die gedachte en liep nu wat vlugger door. Op dit oogenblik zag zij Mare plotseling stilstaan, zijn hoed afnemen en aarzelend de hand uitsteken. Er stond een jongmeisje voor hem in een grijs, soepel kleedje, met een zwart hoedje enkel versierd door een bos viooltjes. Terwijl Hanna hem voorbijliep, zag zij Marc's blik met een onbeschrijfelijke uitdrukking in twee wondermooie, lichtgrijze oogen staren.

Zij herkende het meisje; vroeger was zij er mee op catechisatie geweest en had toen eerst een diepe bewondering voor die schoonheid, later een onoverwinlijke antipathie voor dat karakter gevoeld.

Dus dkt was 't wat Mare zoo verstrooid, zoo gelukkig gemaakt had.

Ze wist het nu.

Yan den toren der Groote Kerk klonk het juichend-statige klokkenspel. Een groot gedruisch was er om haar heen; het leek wel of joelende, feestdronken menschen op haar aanstormden en haar mee wilden sleuren in hun teugellooze uitgelatenheid....