Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

daar »voetepog< genoemd), waarin men de voorklanwtjes van liet kalf kan voelen.

Nu volgen hevige persingen, waardoor ook deze blaas springt en haar slijmigen inhoud ontlast. De kop wordt nu geboren, wat voor de moeder een der meest pijnlijke oogenblikken is, en de andere deelen van het kalf volgen na korteren of langeren tijd.

Zoo gaat het in normale gevallen en zonder menschelijke hulp.

Zien wij hieronder wat de mensch daarbij doet of moet doen, maar bespreken wij eerst nog de voorboden van de geboorte bij de merrie.

Bij de merrie zijn deze voorboden lang zoo duidelijk niet als bij de koe. Een veehouder met een goede dosis ondervinding kan met vrij groote zekerheid zeggen of een koe in den volgenden nacht zal kalven of niet, maar bij de merrie is de zaak zoo eenvoudig niet. Ons is o.a. een geval bekend van een veehouder, die 30 nachten achtereen bij een merrie liet waken, en den 31sten nacht, toen het hem begon te verdrieten en hij de merrie aan haar lot overliet, werd het veulen geboren en liep het 's morgens bij de moeder.

De hoofdverschijnselen van de naderende geboorte bij de merrie zijn het invallen der banden en het kegelen .

In het laatste stadium van de dracht neemt de buikomvang van de merrie meer en meer toe, eu zakt vooral de buik dieper en dieper.

Om te weten of het veulen leeft, legt men 's morgens, ais de merrie voor liet eerst drinken krijgt, de hand tegen den buik voor den uier, en voelt dan dikwijls het veulen springen.

Door het inzakken der bekkenbauden wordt het kruis al scherper en scherper. Om de verslapping der banden waar te nemen, licht men den staart wel op, en voelt daarbij dat de kracht als het ware uit dit lichaamsdeel verdwijnt, zoodat men hem op liet laatst bijna tot het kruisbeen kan overbuigen, wat men in gewone gevallen bij een goede merrie wel zal laten. De slapte der banden is echter ook wel waar te nemen door er met de hand over te strijken.

Ook de uier zwelt meer en meer, en int de tepels vloeit

Sluiten