is toegevoegd aan uw favorieten.

De sluier

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— Ja, an jodemensche ; 't spijt me nóg, dat ik 't niet heb kunne hure ; as u gewild had....

— Ja, hoor 's, juffrouw, komt u daar nu niet meer op terug, 'k heb u gezegd, dat 'k voor die paar maande geen zin had om te verhuize; was u dan zonder mijn wil gegaan, u bent toch niet afhankelek van mijn wil, 'k heb u alleen gezegd, dat 'k 't liever niet deed. Hier is de brief, juffrouw.... is uw man al naar z'n werk ? anders kan die 'm wel eve wegbrenge.

— Me man is net weggegaan, meneer.

Maurits heeft gemerkt, dat 't in-actie-stellen van z'n motornerven wonderbaarlijk reageert op z'n in de windselen der cultuur geprangd voortplantingsorgaan, voelbaar aan groote, uitgedrenkte vochtplekken aan z'n hemd. Houdt hij zich kalm, loopt hij niet, beweegt hij zich niet, dan heeft hij daar geen last van. Daarom blijft hij den ganschen morgen rustig in z'n langen stoel zitten, met de nieuwe leesportefeuille op z'n schoot. De wind, wel noord, maar van 'n heerlijk frissche lente-zoelheid, ravot door de open balcondeuren z'n kamer binnen, soms even opflapperend de bladen der illustraties. Maar de tijd kruipt traag, de morgen duurt hem lang, in die gedwongen rust en stille reikhalzing naar de komst van dr. Mast. Het koffieuur breekt tenminste de eentonigheid wat. En om de vervelende pourparlers van de juffrouw te ontkomen, trekt hij zich, tijdens 't klaarzetten, in z'n slaapkamertje terug. Ook 'n