Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ren te zien; en ik meen, het is juist het plezier, zich zoo ver van zijn model te voelen en toch zoo dichtbij van den anderen kant, dat het oog van den schilder moet doen ontvonken en zijn penseel moet besturen. Zoo heeft hij de meid van dm Zeedijk gecreëerd. Zie b.v.die bewonderingswaardige teekening, dat vaporeuze blauw van hare blouse, de blonde, over het voorhoofd hangende, lumineuze lokken, die zacht wellustige bovenlip, en dien fijnen, bijna etherischen wangenblos. Maar dat alles is niets, doch het leven, het leven van dat gezicht is de onpeilbare diepte der realiteit: dat is het eenige, dat niemand kan beschrijven, maar wat men moet zien of op woord gelooven.

Wanneer men de schilderijen van Millet ziet, zoo ontvangen wij daaruit den indruk van rustige, geweldige kracht. Het is de mensch tegenover de groote natuur in zijn dagelijkschen arbeid op moeder de Aarde. De boer ziet zijne velden groeien evenals zijne kinderen: die zullen doen als hij. Die menschen zijn deugdzaam en goed en zij zijn breed in hunne goedheid. Bij Jozef Israels zijn die menschen nog deugdzaam en goed, maar zij zijn ongelukkig en geslagen met leed.

Bij Breitner en Isaac Israels zijn de menschen vol ondeugd en verdorvenheid. Zij hebben geen groot leed, maar zijn de sombere slaven van het genot. Hun loopen is het loopen van slaven en zij zoeken hun plezier in verdorvenheid. In hunne richting zijn deze artiesten beiden concurrenten, maar waarom zouden zij beiden geen goed en voortreffelijk werk kunnen leveren ?

Sluiten