is toegevoegd aan uw favorieten.

De nachtbruid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zeer gevoelige preutschheid omtrent al wat mijn lichaam betrof respecteerde hij — en dit terecht, en tot mijn dankbaarheid — zoo lang mogelijk.

Maar toen het hem duidelijk werd dat ik in vollen gloed stond voor Emmy Tenders — en hij had wel zeer blind en doof moeten zijn, mijn feitelijke verdazing en verbijstering, mijn omgaan als een wezenlooze, mijn opschittering bij al wat aan haar herinnerde, mijn bleekheid, mijn nachtelijke dolingen buiten, en huilbuien in bed niet op te merken — toen vond hij den tijd gekomen mij afdoende in te lichten.

Tusschen twee gevoelige, fiere en verfijnde naturen als mijn vader en mij, was dit een allerpijnlijkste, allermoeilijkste karwei. Maar hij volvoerde die met zijn gewone, onverzettelijke vastbeslotenheid. Een benauwder uur heb ik in mijn leven niet doorgebracht. Mijn vader had boeken en platen ter verduidelijking bij zich, hij durfde mij niet aanzien, en mompelde veel binnensmonds met een holle stem. Het zweet parelde hem op 't voorhoofd.

Toen hij geeindigd had, en nerveus en verlegen als een kind dat kwaad gedaan heeft, de kamer verliet — was mijn eerste gedachte: een pistool. Ik was verpletterd en wilde mij van kant maken. Maar het raadsel, het raadsel zelf hield me in leven. Het vreemde, aantrekkelijke, geheimvolle, afstootende, het boeide