is toegevoegd aan uw favorieten.

De nachtbruid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— «Je hebt dus gemerkt dat ik nu opgewekter, of liever gelukkiger ben dan ik was. Dat is zoo en het bewijst je, dat er iets goeds gebeurd is. Ik was niet gelukkig omdat er iets aan mijn leven ontbrak, iets wat ik je moeielijk duidelijk kan maken. En nu heb ik dat gevonden, en het geeft me een heerlijk verschiet van vrede en rust, van de hoogste voldoening die een mensch kan verwachten. Een wijd meer, een kalme Oceaan van vrede en geluk...»

Lucia wachtte en luisterde, gespannen.

«Laat ik beginnen te zeggen dat ik je innig dankbaar ben voor je trouwe liefde, je zorg voor mij, voor onze kinderen, ons gezin. En ook dit, dat mijn genegenheid van onzen trouwdag tot heden, nooit verzwakt maar altijd gestegen is. Wil je dit van mij gelooven?»

Lucia knikte zwijgend. Maar ik zag de schaduw komen over haar mooi, effen gelaat, en de rimpels fronsen op het blanke, nog jonge voorhoofd.

— «Als je mij ooit liefgehad en vertrouwd heb, dan doe ik nu een beroep op die liefde en dat vertrouwen. Liefde beteekent toch het geluk te willen van de geliefde persoon, en vertrouwen beteekent toch te gelooven dat hij zelve dat geluk het best kent en be■oordeelen kan

— «Nu?» zei Lucia. fWaar wil je heen?»