Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ik keek haar een tijd strak en ernstig aan, zoodat haar blijde blik verduisterde en een angst-schaduw viel over haar gezicht.

— «De geschiedenis hier is niet ten einde, Lucia, maar op een keerpunt. Ik ga niet.»

— «Dat kan niet,» riep ze uit. «Je kunt niet weigeren.»

— «Neen! maar ik kan ontslag vragen.»

— «Ontslag, en dan?...»

— «In Holland blijven.»

— «In Holland? — En zonder salaris? — Leven van mijn geld? — En doorgaan met die liaison? — Neen, Vico, dat kun je niet van mij vergen, dat is te erg.»

— «Lucia, er iets anders dat ik van je vergen wil.»

— «En dat is?»

— «Dat je mij vrij laat. Dat je mij toestaat een eind te maken aan deze leugen. De wereld houdt ons voor man en vrouw, en dat zijn we niet. . .»

— «Je vrij laten? — Laat ik je niet zoo vrij als ik kan? En blijf je niet de vader van mijn kinderen? 't Hoofd van ons gezin ?»

— «Ik heb een vrouw, Lucia, die waarachtig mijn vrouw is, en die ik voor de wereld mijn vrouw wil maken. Ik vraag je of je mij gelegenheid daartoe wil geven, door ons huwelijk te ontbinden.»

Toen kwam haar volle Italiaansche natuur boven.

Sluiten