Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

krijgt ze een paar vrouwen op kraamvisite. De vloer wordt met zand bestrooid, de tafel afgewasschen en behalve haar eigen zet ze nog drie stoelen om de tafel met stoven er voor. Op de tafel staat een reusachtige koffiepot met koperen komfoortje, vier kopjes en schoteltjes, een schoteltje onder de kraan van den koffiepot, een klontjepotje, een kommetje room met zilveren roomlepel, — alles zonder blad — en dan nog ter eere van 't groote feest eene groote spoelkom vol ,allerhandekoekjes".

Met blijkbaar welgevallen overziet ze alles en prevelt in zich zelf:

„Nou, eurt! al was 't bie Doomnie, den huifde 't nait beter. Nou mout ik nog even mit mie zulf an gang, 'n beetje om kop wasken, 'n schoone muts op kop, 'n ander jak aan, 'n ander schoet veur en dèn ken 't ook wel. Mit 't lutje-wicht en luj-jong heb 'k d'r gelukkig al op rekent".

En steeds half hardop gaat ze voort:

,'t Is verachtig al tien menuten veur vief, ik mag koffie ook wel opgaiten". Als ook dat gebeurd en een kooltje in 't komfoortje er onder gedaan is, gaat ze zitten dicht bij de wieg, die gedekt is met een groen thibet kleed met rood en zwart passement afgezet.

't Eindje kraakt even, maar ze zet den voet op de wieg en brengt deze even in beweging en 't kindje slaapt door. Ze prevelt:

„Joa jong, hest geliek dast moar weer slepst, want al hou laif da 'k die heb, nou ken 'k die nait in handen hebben".

Daar gaat de deur en zonder op te staan roept vrouw Noord:

„Eomt hier moar driest heer".

De vrouw van den arbeider Meijer komt binnen en zegt:

„Dag Teupke! Ja nou mout ik joe ja zeker hand ook langen, nou ie ons zoo deftig op kroamverziete nuigt hebben!"

Sluiten