Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Steeds bedenke men: aan het einde van den schooltijd staat de leerling tegenover het boek zonder tusschenpersoon.

Overigens is het niet voldoende, dat de leerling geschikt wordt gemaakt voor de lectuur van literaire boeken. Ook werken met geschiedkundigen, geografischen, niet te vergeten natuur-historischen inhoud moeten vertrouwd gebied voor hem zijn. Niet, alsof alle ontslagen leerlingen alle vakken van onderwijs door vrije lectuur moeten uitbreiden. Waar er zullen er dan toch worden aangetroffen, die ook voor geschiedenis, aardrijkskunde, natuurkunde genoeg belangstelling hebben gekregen, om te trachten ook in die richting hun weten te vermeerderen.

Invoering van vrije lectuur bij het onderricht in die vakken is daarvoor noodzakelijk.

Men werpe mij niet tegen: .wij hebben nauwelijks tijd, onze stof meester te worden." Want om slechts een enkel gebied, dat der historie aan te halen:

Primo. Met welk recht eischt men, dat de historische stof door den leeraar aanhoudend wordt voorgedragen ? Is niet de natuurlijkste vorm voor het leeren van iets geschiedkundigs het lezen?

Secundo. Is niet de levendige belangstelling voor historische wording en voor historische personen, die zich door eenvoudige, maar goede bronnenstudie, door het lezen van goede, mag het zijn klassieke, historische werken, kan ontwikkelen, van zooveel waarde, dat maar eens een opruiming moee^ worden gehouden onder het zoogenaamd wetenswaardige uit de geschiedenis, ten einde tijd te vinden? In dienst van het klasse-onderwijs gesteld , leert de vrije lectuur de leerlingen opsporen, wat men den geest van een tijd noemt; dit gevoel, zich in een anderen tijd in te denken en te gevoelen, is de hoofdbron voor die belangstelling in de geschiedenis, welke na de school ook in het leven moet worden gevoeld.

Natuurlijk komt het er bij de vrije lectuur niet op aan, uit veel boeken weinig te leeren, maar wel, uit enkele boeken zooveel mogelijk te putten.

Sluiten