Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

meisjeanatuur. Langs dezen weg leert het kind veel beter goede taal te gebruiken, wijl het zijn eigen gedachten zijn, waaraan het uiting mag geven. Laat u niet afschrikken, indien gij aanvankelijk slechts enkele woorden of zinnen te hooren krijgt: weldra leert het kind gedachte aan gedachte, zin aan zin te rijgen. Bij alle onderwijs geldt hetzelfde, wanneer slechts de leerlingen gelegenheid hebben tot vrije uiting hunner gedachten.

Wanneer, methodisch, eerst weinig doch later allengs meer gedachten tot onderlinge verbinding worden gebracht, dan wordt verkregen wat het leven vraagt: de kunst, een aaneengeschakeld geheel van gedachten te ontwikkelen en uit te spreken. Scheiding van het zuivere denken en het spieken is hierbij wei een uitnemend hulpmiddel.

Het spreken in dialoog is een eigenaardige spreekvorm, die in al zijn phasen, van gezellig keuvelen tot het ernstig strijdvoeren vau meeningen, in de samenleving van gewicht is. Een aangename kout veredelt het huiselijke en gezellige samenzijn, wat voor de school een argument is tot cultiveering van dezen vorm. Het onderwijsgesprek naar den huidigen tianc werkt evenwel eer ten nadeele dan in het belang van de ontwikkeling eener dialoogkunst, zooals de bamenleving ze verlangt: een leerling is in dergelijke schoolsche samensprekingen alleen antwoordend betrokken; hij leert dus niet de kunst van te vragen, zonder welke men zich een vrij gesprek bezwaarlijk kan denken, noch den draad van gedachten verder te spinnen, daar het immers de ouderwijzer is, die het gesprek ontwikkelt. Met milde hand wordt aldus het zaad gezaaid van die wanvormen van gesprekken, welke zoo sterk naar de koffietafel rieken.

Keeds is ontvouwd, hoe het onderwijs het vrije gesprek in zijn dienst kan nemen. Laat my er aan toevoegen, dat volgens mijn en anderer ervaring de dialogische en dialectische vaardigheid van meisjes elke poging, ze dienstbaar te maken aan de school, rijkelijk beloont.

Sluiten