Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vergeet, Jat. men over beteekenis van wettelijke formules alleen juist kan oordeelen, door na te gaan, welke gestalte ze in de practijk gekregen hebben, wordt allicht een slachtoffer van de handigheid in de tweede praemisse. Waar de verschillen met zooveel heftigheid op den voorgrond worden gedrongen, verliest men trouwens de eenheid, die daarachter schuil gaat, lichtelijk uit het oog. Maar toch is er eene eenheid, die men niet loochenen kan, zonder het Christendom de glorie te rooven, dat zijn zedenleer als een zunrdeesem alle levenskringen doordrongen heeft.

Het zou te wenschen zijn, dat alle ouders met dit onderwijs tevreden waren en het overige langs anderen weg trachtten aan te vullen. Dit is echter zoo niet. Er zijn verschillende soorten van ouders:

1<>. ouders, die aan den godsdienst geene waarde hechten en hem ook niet voor hunne kinderen begeeren;

2°. ouders, die van eene tegenovergestelde meening zijn, maar het godsdienstonderricht niet te vroeg willen doen aanvangen ;

3°. ouders, die hunne concrete voorstellingen van het onkenbare verloren hebben en nu niet weten welken weg zij met hunne kinderen zullen inslaan;

4°. ouders, die het wekken der eerste kiemen van hooger leven eene te heilige en te teedere zaak achten, om haar aan anderen toe te vertrouwen, tenzij aan alleen voor dat doel gekozen leeraars;

5°. ouders, die school- en godsdienstonderwijs wel vereenigd zouden begeeren, als ze niet begrepen, dat het in hunne omgeving ondoenlijk zou zijn een aantal gelijkgezinden te vinden, wier kinderen eene goed georganiseerde school zouden kunnen bevolken;

6°. ouders, die in zake de opvoeding hunner kinderen niet

Sluiten